Rozdział 37

Kilka dni później :

Obudziłam się z krzykiem. Miałam okropny sen. Śniło mi się że próbowałam uratować Liama przed śmiercią ale puścił moją rękę i spadł do przepaści. Oczy miałam zełzawione,spocona koszulka przyklejała mi się do ciała. Oddech był nierówny a serce waliło jak oszalałe.

-To był tylko zły sen – powiedziałam do siebie. Wzięłam telefon do ręki i spojrzałam na godzinę. Zegarek wybił godzinę 03:29. Odłożyłam telefon a obok mnie ujrzałam Loki’ego, który patrzył na mnie. Pogłaskałam go. Po chwili usłyszałam dźwięk mojego telefonu ze zdziwieniem podniosłam I’phona. Dzwonił Liam.

-Halo? – zapytałam.

-Cześć Nathalie

-Coś się stało, że dzwonisz do mnie po 3? – zapytałam.

-Chciałem się upewnić że wszystko jest z tobą okej

-A, co niby miało być nie tak? – zapytałam zdziwiona.

-Miałem okropny sen

-Co ci się śniło?

-Że umierałaś na moich oczach, ale nie umiałem ci pomóc – rzekł.

-Ja miałam podobny sen – oznajmiłam zdziwiona.

-Jak to?

-Tak,trzymałam cię za rękę ale później ją puściłeś i spadłeś do przepaści.

-Dziwne

-Tak

-Okej jestem już pewny, że nic ci nie jest idź już spać zobaczymy się za kilka godzin.

-Dobra

-Dobranoc księżniczko

-Dobranoc – rozłączyłam się i zdziwiona, że mieliśmy z Liam’em podobne sny zasnęłam.

Obudziłam się po 11. Przeciągnęłam się i wstałam. Poszłam do łazienki wzięłam prysznic,przebrałam się w świeże ubrania, pomalowałam się, uczesałam i byłam gotowa. Posprzątałam w pokoju i ogarnięta poszłam razem z Loki’m na dół. Dziś mamy Sylwester, więc trzeba wszystko ogarnąć.

-Hej – powiedziałam do brata,który siedział w kuchni i jadł śniadanie.

-Cześć – uśmiechnął się. Zrobiłam sobie płatki na mleku mojemu pieskowi nasypałam karmy. Usiadłam obok Harrego i zajadałam sobie śniadanie.

-Trzeba wszystko ogarnąć na dziś – oznajmiłam.

-Czeka nas mnóstwo sprzątania – westchnął.

-Bardzo dużo

-Może wynajmijmy ekipę sprzątającą? – zapytał z nadzieją.

-O nie mój kochany braciszku musimy być samodzielni – uśmiechnęłam się.

-Wiesz ile nam to zajmie?

-Wiem,ale we dwójkę szybko nam pójdzie

-To musimy już zacząć żeby zdążyć

-Wiem i już nas dzielę obowiązkami – wstałam i włożyłam talerzyk do zmywarki.

-To ja mogę pojechać po zakupy

-Dobra tylko kupuj rozsądnie nie tylko sam alkohol – powiedziałam.

-Okej to ja lecę – poszedł do wieszaków skąd wziął kurtkę założył ją i buty. Wziął kluczyki do samochodu,portfel i wyszedł. Ja skierowałam się do salonu włączyłam telewizor i przełączyłam na kanał muzyczny. Przyniosłam wszystkie potrzebne rzeczy do sprzątania i zabrałam się za porządek. Sprzątałam tak już godzinę, kiedy wszedł Harry.

-Nathalie pomożesz mi? – zapytał.

-Już idę – odłożyłam mop na bok i pobiegłam do brata. –Nie za bardzo poszalałeś? – zapytałam widząc go stojącego przy drzwiach z mnóstwem reklamówek.

-Nie – uśmiechnął się.

-Jesteś nie możliwy – zaśmiałam się i razem wszystko przenieśliśmy do kuchni. Potem zajęliśmy się dalszym sprzątaniem. Cały porządek trwał ponad cztery godziny. Padliśmy na kanapę ze zmęczenia.

-Jestem wykończony – westchnął Harry.

-Ja też

-Ey, o której my się umówiliśmy na imprezę z resztą? – zapytał.

-Na 18 – odpowiedziałam – A która jest godzina?

-Siedemnasta

-Że, co?! – zerwałam się na równe nogi.

-No tak

-To trzeba się już szykować

-No to się zbieramy – poszliśmy na górę i skierowaliśmy się do swoich pokoi. Od razu powędrowałam do łazienki wziąć prysznic. Nie zajęło mi to dużo czasu. Owinęłam się ręcznikiem i wyszłam z łazienki by naszykować sobie jakiś strój. Po przeszukaniu całej szafy wyjęłam idealną sukienkę. Zawróciłam do łazienki by się przebrać. Założyłam sukienkę, pomalowałam się i uczesałam. Założyłam czarne lity, jakąś biżuterię i byłam gotowa. Zeszłam na dół by rozłożyć wszystkie smakołyki i picie. Zaraz zszedł Harry. Był ubrany w koszulę i czarne rurki.

-Pomogę ci – rzekł.

-Dzięki – uśmiechnęłam się. Po 5 minutach wszystko było gotowe. Harry włączył muzykę wystarczyło poczekać na naszych gości. Nie minęło nawet 10 minut a już usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. Harry poszedł do drzwi i otworzył je. Usłyszałam głos chłopaków i Lucy. Kiedy weszli do salonu przywitaliśmy się.

-Nathalie sprawa jest, bo nie zdążyłam się przebrać… - zaczęła.

-Chodź – wzięłam ją za rękę i poszliśmy do mojego pokoju. Lucy weszła z torbą do łazienki a ja przeglądałam sobie Facebooka. Po 10 minutach brunetka wyszła. Miała na sobie śliczną sukienkę bez pleców.

-Wow – powiedziałam.

-Co? – zapytała.

-Ślicznie wyglądasz – odpowiedziałam.

-Dziękuje ty też – zaśmiałyśmy się i zeszłyśmy na dół. Akurat wszyscy usłyszeliśmy dzwonek do drzwi.

-Ja otworze – rzekłam i skierowałam się do drzwi. Otworzyłam je i ujrzałam uśmiechającą Sydney.

-Hej – powiedziała.

-Cześć Sydney – przytuliłyśmy się.

-Nie będziesz miała nic, przeciwko że wzięłam ze sobą jeszcze trzy osoby – powiedziała.

-Kogo? – zapytałam a po chwili ujrzałam trzy osoby zamarłam. –No nie wierzę – uśmiechnęłam się.

-Cześć – powiedzieli. Sydney przyprowadziła Noaha,Jamie’sa i Graham’a swoich braci. Dobrze pamiętam jak spędzaliśmy razem czas. Bardzo się zmienili odkąd ich widziałam.

-O boże jak się cieszę,że was widzę – powiedziałam i przytuliłam chłopaków.

-My też – uśmiechnęli się.

-Wejdźcie – wpuściłam całą czwórkę do środka. –Lucy chodź zobacz, kto przyszedł – powiedziałam.

-Kto? – zapytała i zaraz przyszła. Stanęła jak wryta, kiedy zobaczyła. –O boże

-Cześć Lucy

-Cześć – powiedziała i przytuliła całą rodzinkę. -Nawet nie wiecie jak się cieszę,że was widzę – dopowiedziała.

-My też – rzekł Noah.

-Wejdźcie poznacie resztę – poszliśmy do salonu. Chłopaki spojrzeli na naszych gości. Harry kiedy spojrzał na Sydney oniemiał od razu zauważyłam,że mojemu braciszkowi spodobała się moja przyjaciółka. Uśmiechnęłam się delikatnie.

-Chłopaki to jest Noah,Jamie's,Graham i Sydney – oznajmiłam przedstawiając rodzeństwo. -A to jest Liam,Zayn,Harry,Louis i Niall

-Miło nam – powiedział Jamie's.

-Nam również – odpowiedział Liam i każdy z każdym uścisnęli sobie ręce.

-To co zaczynamy imprezkę – powiedział Louis.

-Tak – uśmiechnęłam się.

Kilka godzin później :

Za 5 minut będzie północ a co za tym idzie zaczniemy rok 2015. Sytuacja wygląda następująco : Wszyscy są już podpici,ale czuję, że to dopiero początek. Bawimy się świetnie. Śmiejemy się,rozmawiamy,tańczymy. Powoli zaczynamy się szykować na pokaz fajerwerk. Ubrałam płaszcz i razem z Liam'em czekaliśmy na resztę,która jakimś cudem dotoczyła się do drzwi.

-Coś czuję,że to będzie długo noc – rzekł Liam obejmując mnie w pasie.

-Ojj tak – westchnęłam. Kiedy wszyscy byli gotowi wyszliśmy na dwór. Czekaliśmy chwilę i zaraz zobaczyliśmy kolorowe fajerwerki na niebie. Payne przytulił mnie od tyłu. Wtuliłam się w jego klatkę piersiową i podziwialiśmy. Staliśmy na dworze 10 minut po czym wróciliśmy do środka. Liam otworzył szampana i polał każdemu to kieliszek.

-Za nowy rok – rzekł Zayn.

-Za nowy rok – odpowiedzieliśmy i wypiliśmy szampana. Po czym impreza toczyła się dalej.

Cztery godziny później :

-Harry chodź idziemy – powiedziałam ciągnął go po schodach.

-Gdzie idziemy? - zapytał kompletnie pijany zresztą wszyscy byli w takim samym stanie.

-Spać – odpowiedziałam.

-Ale nie chce – jęknął.

-Ledwo trzymasz się na nogach idziemy – w końcu jakoś daliśmy radę zaprowadziłam go do jego pokoju i położyłam na łóżku. Zdjęłam buty i przykryłam kocem. Obok niego spał już Niall. Wyszłam z pokoju. Harry był ostatni. Sydney i Lucy spały w mojej sypialni a reszta w pokojach gościnnych niestety dla mnie i Liama zabrakło pokoju więc musieliśmy zasnąć w salonie. Dzięki Bogu kanapa się rozkładała więc jakoś się pomieścimy.

-Wszyscy – westchnęłam i rzuciłam się na przygotowaną kanapę.

-Możemy iść spokojnie spać.

-Bardzo chętnie, nie mam siły nawet się przebierać – powiedziałam ledwo przytomna i zasnęłam.

Usłyszałam jak ktoś mnie budzi i śmieje się. Otworzyłam oczy i zobaczyłam Lucy.

-Lucy? Co się dzieje czemu nie śpisz? - zapytałam.

-Sydney uciekła z Harrym – powiedziała śmiejąc się.

-Co? - zapytałam.

-Nie ma ich poszli sobie

-Jak to poszli? - zapytał Liam.

-Uciekli

Poszłam sprawdzić pokój Harrego. Na prawdę go tam nie było Sydney też zniknęła. Zaczęłam się niepokoić oni są pijani i nie wiadomo gdzie poszli. Zbiegłam na dół.

-I co? - zapytał Liam.

-Nie ma ich, boże gdzie oni są – usiadłam obok Liama i zaczęłam się zastanawiać.

-Uspokój się, trzeba ich poszukać

-Nie mamy wyjścia

-To zrobimy tak ty zostaniesz tutaj a ja pójdę ich poszukać

-Nie ma mowy – zaprzeczyłam.

-Nathalie proszę ty tu zostaniesz a ja ich poszukam jak coś to będę do ciebie dzwonił.

-No dobra,ale uważaj na siebie

-Obiecuję – Payne ubrał się i wyszedł. Odprowadziłam Lucy do pokoju i położyłam spać. Zeszłam na dół i czekałam na mojego chłopaka,brata i przyjaciółkę. Po 30 minutach odchodziłam od zmysłów. Już miałam sięgnąć po telefon kiedy usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi. Podbiegłam w tamtą stronę i zobaczyłam moje zguby.

-Boże gdzie wy byliście? - zapytałam.

-Siedzieli w ogrodzie – rzekł Liam.

-Harry wiesz jak się martwiłam? - zwróciłam się do niego.

-Przepraszam już nie będę – powiedział.

-No ja myślę – zaprowadziliśmy nasze zguby do pokoi i mogliśmy w końcu normalnie zasnąć. 

-------------------------------------------

Rozdział 37

Rozdział 36

Obudziłam się czują nieziemski zapach. Otworzyłam oczy i rozejrzałam się po pokoju. Byłam u siebie co oznaczało,że wczoraj najprawdopodobniej zasnęłam na dole kiedy oglądaliśmy film. Wstałam,przeciągnęłam się i ruszyłam w stronę szafy. Otworzyłam ją i wybrałam odpowiedni zestaw na dziś. Skierowałam się do łazienki gdzie wykonałam wszystkie poranne czynności. Ubrałam się,uczesałam,pomalowałam i byłam gotowa. Przejrzałam się jeszcze raz w lustrze i kiedy byłam gotowa zeszłam na dół. Poszłam do kuchni skąd było słychać rozmowę chłopaków.

-Hej – odpowiedziałam wchodząc.

-Cześć – odpowiedzieli uśmiechając się.

-Jestem ostatnia? - zapytałam.

-Nie, jeszcze Lucy śpi – odpowiedział Zayn.

-Nie przerywajmy jej niech sobie pośpi – rzekłam -Co tak pachnie gdyby nie ten zapach pewnie też bym jeszcze spała.

-Harry zrobił gofry – powiedział Niall jedząc.

-Mam nadzieję,że coś mi zostawiłeś? - zapytałam.

-No pewnie,że tak dla Lucy też starczy – odpowiedział i podał mi talerz z goframi. Zasiadłam przy stole i zajadałam się pysznym śniadaniem rozmawiając z chłopakami. 20 minut później zeszła do nas Lucy.

-Cześć – powiedziała zaspana.

-Nie wyspana? - zapytałam kiedy usiadła obok mnie.

-Nie za bardzo – westchnęła.

-Później jeszcze pośpisz,ale najpierw poczęstuj się goframi – podałam jej talerz.

-Dzięki – uśmiechnęła się.

Po zjedzeniu poszliśmy do salonu. Oglądaliśmy telewizję i rozmawialiśmy. Kiedy oni rozmawiali ja poszłam z Loki'm dać mu jeść. Nasypałam mu karmy i nalałam wody. Kiedy się nachylałam poczułam jak ktoś łapie mnie w talii. Aż podskoczyłam przez co uderzyłam się w regał.

-Auć – jęknęłam z bólu.

-Nic ci nie jest? - zapytał Liam.

-Mógłbyś nie straszyć – powiedziałam masując bolącą głowę.

-Przepraszam, daj pocałuję – rzekł i cmoknął mnie w bolące miejsce. -I co lepiej?

-Trochę,czym zawdzięczam tą wizytę? - zapytałam.

-Przyszedłem,bo chciałem się ciebie zapytać czy nie chciałabyś ze mną wyjechać na takie mini wakacje – rzekł.

-Niby gdzie?

-Co powiesz na Grecję?

-Grecja? - zamurowało mnie kiedy to powiedział.

-Czemu nie,spędzimy sobie miło czas tylko we dwoje – powiedział i objął mnie w talii.

-Romantyczny wyjazd powiadasz? - zarzuciłam mu swoje ręce na kark.

-Dokładnie

-W sumie to czemu nie,ale niby kiedy chcesz wyjechać?

-Może po nagraniu teledysku?

-Może być

-No to za kilka dni wylatujemy do Grecji – uśmiechnęłam się na samą myśl jak będziemy spacerować po plaży.

-Tak

-Ey gołąbki chodźcie do nas! - krzyknął Louis.

-Już – odpowiedziałam. Wzięłam Loki'ego, który się już najadł i poszliśmy do salonu, usiedliśmy na kanapie.

-Mamy coś dla was – powiedział Niall zwracając się do mnie i do Lucy.

-Dla nas? - zapytała Lucy/

-Tak – Louis wstał i na chwilę poszedł na górę zaraz wrócił z dwoma pakunkami. -To są dla was prezenty świąteczne. Wy nam przysłałyście więc my też postanowiliśmy coś dla was kupić -podał mi większy pakunek a Lucy ten mniejszy.

-Nie musieliście – powiedziałam.

-Lepiej otwórzcie – rzekł Harry.

-Okej – rozerwałam papier i zamurowało mnie. Dostałam przecudną gitarę. Z tyłu znajdowały się autografy chłopaków.

-Boże – tylko na tyle było mnie stać.

-Podoba się? - zapytał Liam.

-Jest przepiękna dziękuje wam – uściskałam każdego.

-Proszę

-Lucy a ty co dostałaś? - zapytał Zayn. Lucy otworzyła pudełko a był tam nowy aparat fotograficzny.

-Nowy aparat? - zapytała ze łzami w oczach.

-Wiemy,że stary często ci się psuł więc postanowiliśmy kupić ci nowy. Jest też do niego statyw i różne obiektywy. - powiedział Zayn.

-Jest niesamowity bardzo wam dziękuje – rzekła i uściskała każdego.

-Cieszymy się,że prezenty się spodobały

-Nawet nie wiecie jaką radość nam sprawiliście – powiedziałam uśmiechając i trzymając w ręku gitarę.

-Widzimy to po waszych uśmiechniętych twarzach – odpowiedział Niall.

Lucy robiła nam zdjęcia nowym aparatem. Najbardziej spodobało mi się zdjęcie moje z Loki'm. Poprosiłam przyjaciółkę że gdy wróci do domu prześle mi je. Czas szybko minął i chłopaki jak i Lucy musieli się już zbierać. Pożegnałam się ze wszystkimi. Pogadałam z Harrym,wzięłam Loki'ego i poszłam z nim do swojego pokoju. Pieska posadziłam obok siebie na łóżku. Wzięłam laptopa i włączyłam go. Sprawdziłam Facebooka i była tam wiadomość od Lucy. Wysłała mi zdjęcie, które chciałam. Podziękowałam jej a że skoro zdjęcie mi się spodobało umieściłam je na wszystkich portalach społecznościowych do których miałam konto. Nie spodziewanie usłyszałam dźwięk telefonu. Wzięłam go do ręki i spojrzałam kto dzwoni. Był to oczywiście Liam.

-Hej – powiedziałam uśmiechając się do telefonu.

-No hej kotku

-Już się za mną stęskniłeś? Widzieliśmy ponad 10 minut temu

-No pewnie,że tak

-Nie możliwy jesteś – zaśmiałam się bawiąc się z Loki'm.

-Raczej zakochany

-Słodko

-Co porabiasz? - zapytał.

-Leże na łóżku z Loki'm, a ty?

-Też,i co zastanawiałaś się nad moim pytaniem? - zapytał.

-Którym?

-Nie pamiętasz?

-Nie bardzo

-To ci przypomnę, w Nowym Jorku zapytałem cię czy nie zaśpiewałabyś ze mną w duecie na 1D Day.

-Ach tak pamiętam – rzekłam.

-I jaka jest twoja decyzja?

-Wiesz,że to dla mnie jest wyrok śmierci? -zapytałam.

-Nie przesadzajmy masz cudowny głos uwierz w to w końcu

-Ale dobra zgadzam się – oznajmiłam. Długo się nad tym zastanawiałam i zgodziłam się.

-Czekaj,czekaj powtórz

-Jakieś zakłócenia masz? No zgadzam się

-Nie po prostu jestem zaskoczony twoją decyzją

-To nie bądź

-Uwielbiam cię zobaczysz nie pożałujesz tego

-Po tym całym występie radziłabym ci nie wychodzić z domu

-Ojj nie przesadzaj będzie dobrze

-Nie jestem tego taka pewna jak ty

-Będzie dobrze,wiesz ja już muszę kończyć chłopaki mnie wołają kocham cię księżniczko

-Ja ciebie też

-Pa

-Pa

Rozłączyłam się. Poszłam z pieskiem na dół. Usiadłam obok Harr'ego i siedzieliśmy oglądając różne filmy do późna. 

-------------------------------------

Rozdział 36

Rozdział 35

2 dni później :

Święta tak szybko minęły, ale cieszę, że mogłam je spędzić z rodziną. Dziś wracają chłopaki z Lucy, za którymi tak się stęskniłam. A za cztery dni jest Sylwester jak ten czas szybko leci. Wstałam ziewając. Sprawdziłam telefon. Dostałam sms’a od Lucy.

‘’Zobaczymy się za kilka godzin <3 ‘’

Uśmiechnęłam się czytając go nie czekając długo odpisałam

‘’Już nie mogę się doczekać <3 :* ‘’

Odłożyłam telefon na biurko i skierowałam się do łazienki. Wykonałam poranne czynności, przebrałam się, pomalowałam, uczesałam i założyłam wisiorek od Harrego. Wzięłam Loki’ego na ręce i zeszliśmy na dół zjeść śniadanie. Harry już siedział i przeglądał coś w telefonie.

-Hej – powiedziałam wchodząc do kuchni.

-Ooo cześć – spojrzał na mnie i uśmiechnął się.

-O, której wstałeś? – zapytałam biorąc sobie miskę z płatkami na mleku. Lokiemy nasypałam karmy i nalałam wody.

-Jakąś godzinę temu

-Jadłeś już?

-Tak

-Wiesz może, o której mamy być na lotnisku? – zapytałam.

-Wydaje mi się, że za dwie godziny – odpowiedział.

-Okej – kiedy zjadłam, posprzątałam wzięłam Loki’ego i poszliśmy na górę. Położyłam się z pieskiem na łóżku i zrobiłam sobie z nim zdjęcie. Spodobało mi się, więc pododawałam na portale społecznościowe, na których miałam konto z podpisem ‘’Moja miłość <3’’.

Nim się obejrzałam już szłam się ubrać, bo mieliśmy jechać na lotnisko. Ubrałam się ciepło, wzięłam torebkę i razem z Harrym pojechaliśmy moim samochodem na lotnisko. Po 20 minutach byliśmy na miejscu. Weszliśmy do środka i udaliśmy się w stronę miejsca skąd mieli wyjść oczekiwani przyjaciele. Usiedliśmy na krzesłach i w rozmowie czekaliśmy na całą piątkę. Po 10 minutach zobaczyłam, że idzie Niall. Kiedy nas zobaczył uśmiechnął się szeroko i podszedł do nas.

-Niall – podeszłam do przyjaciela i przytuliłam go.

-Cześć Nati – też mnie przytulał.

-Już nie mogłam się doczekać, kiedy was zobaczę – rzekłam, kiedy już się od siebie odkleiliśmy. Niall przywitał się z Harrym i usiedliśmy na krzesłach.

-A to, co jestem ostatni? Gdzie reszta? – zapytał rozglądając się.

-Nie jesteś pierwszy – odpowiedział Harry.

-A już myślałem, że ostatni – uśmiechnął się a zaraz zobaczyłam idącego Louisa.

-Idzie Louis – oznajmiłam.

Przywitaliśmy się z nim i po kolejnych pięciu minutach zobaczyłam Lucy i Zayn’a. Wstałam i szybkim krokiem poszłam do Lucy.

-Cześć Lucy – przytuliłyśmy się, kiedy już stałyśmy naprzeciwko siebie.

-No cześć kochana, ale tęskniłam

-Ja też – uśmiechnęłam się do niej przywitałam się z Zayn’em i poszliśmy do reszty. Wystarczyło jeszcze poczekać na najbardziej wyczekiwaną przeze mnie osobę. Siedzieliśmy już tak pół godziny, ale Liam’a nie było widać. Dzwoniłam do niego, ale miał wyłączony telefon. Zaczęłam się niepokoić. Stałam przy dużym oknie i patrzyłam czy nie przylatuje jakiś kolejny samolot.

-Nie martw się Liam zaraz przyleci może są jakieś komplikacje z samolotem – rzekła Lucy stając obok mnie.

-Ale, dlaczego nie zadzwonił? – zapytałam.

-Może telefon mu się popsuł

-Już sama nie wiem – westchnęłam

-Będzie dobrze

-Może jedźcie do domu jesteście zmęczeni podróżą a ja jeszcze tu posiedzę – zwróciłam się do przyjaciółki.

-Nie przesadzaj poczekamy z tobą

-Przecież widzę, że jesteś zmęczona jedźcie do domu

-Zostaniemy z tobą

-No dobra niech ci będzie – uległam.

-Nathalie patrz, kto idzie – powiedział Louis odwróciłam się i zobaczyłam jego. Uśmiechnęłam się i ruszyłam w jego stronę. Kiedy byłam blisko niego po prostu wtuliłam się w Liam’a. Payne objął mnie i trwaliśmy przytuleni w siebie.

-Tak się cieszę, że cię widzę – powiedział całują mnie w głowę.

-Zabiję cię w końcu – rzekłam.

-Przepraszam, ale samolot coś nawalił a telefon najzwyczajniej w świecie się rozładował.

-Nawet nie wiesz jak się martwiłam

-Nie potrzebnie widzisz jestem cały i zdrowy

-Widzę

-Cześć Liam – powiedział Louis, chłopaki podeszli i przywitali się z Liamem. Potem poszliśmy do mojego samochodu. Wzięliśmy ze sobą Lucy a chłopaki pojechali taksówką obiecali, że przyjadą później jak trochę odpoczną. Podwieźliśmy Lucy do jej domu pożegnaliśmy się i zaraz byliśmy w domu. Już miałam plan jak możemy spędzić czas. Wysłałam do każdego sms’a by ubrał się wygodnie. Oczywiście zaraz przyszły odpowiedzi z pytaniem, po co? Odpowiedziałam, że to niespodzianka. Wszyscy mieli przyjść za dwie godziny, więc miałam jeszcze czas. Poszłam na górę, przywitałam się z Loki’m i biorąc wygodne ubrania do ręki powędrowałam do łazienki w celu przebrania się. Koszule obwiązałam na talii poprawiłam sobie włosy i byłam gotowa. Poszłam z pieskiem na dół gdzie przygotowałam przekąski i jakieś picie. Dwie godziny minęły błyskawicznie i zaraz usłyszałam dzwonek do drzwi. Podeszłam do drzwi i otworzyłam je w nich stała Lucy.

-Cześć – przywitałyśmy się, wpuściłam brunetkę do środka i kiedy się rozebrała przeszłyśmy do salonu.

-O boże, jaki słodziak – rzekła zauroczona Lucy. Podeszła, do Lokiego i wzięła go na ręce. –Skąd go masz? – zapytała.

-Znalazłam przy drzewie – odpowiedziałam głaszcząc pieska.

-Jest cudny – była nim zachwycona.

-Wiem – zaśmiałam się.

-Jak się wabi?

-Loki

-Dobra powiedz mi teraz, po co mieliśmy ubrać się wygodnie i wziąć piżamę i ubrania na zmianę? – zapytała.

-Pobawimy się w grę Just Dance 4 – oznajmiłam.

-Naprawdę? – zapytała.

-Tak

-Super – ucieszyła się.

-A piżamę i ubrania na zmianę, bo pomyślałam, że może ponocujemy u nas.

-Świetny pomysł

-Wiem – uśmiechnęłam się.

Kiedy wszyscy przyszliśmy zaczęliśmy zabawę. Na pierwszy ogień poszliśmy ja, Lucy, Niall i Louis. Nasz taniec wyglądał tak. Świetnie się bawiliśmy. Potem ja z Harrym zatańczyliśmy do tej piosenki. Kolejki szły i szły i wszyscy świetnie się bawiliśmy. Później oglądaliśmy różne filmy, graliśmy w butelkę i o 03:20 rozeszliśmy się spać.

------------------------------

Rozdział 35

Rozdział 34

Kilka dni później :

Dziś mamy Wigilię. Jestem taka szczęśliwa, że spędzę ten dzień razem z rodziną. Wstałam i przeciągnęłam się wydając dziwny dźwięk. Poszłam do szafy wyjmując jakieś luźne ubrania. Skierowałam się do łazienki gdzie zrobiłam poranną toaletę. Potem przebrałam się i uczesałam. Wyszłam z łazienki i ogarnęłam trochę pokój. Loki niestety cały czas mi w tym nie pomagał. Roznosił moje skarpetki po całym pokoju.

-Loki pomógłbyś a nie przeszkadzał – zaśmiałam się. Posadziłam go na łóżku i dałam gumową marchewkę, którą od razu zaczął gryźć. Uśmiechnęłam się na jego widok i powróciłam do dalszego sprzątania. Po wykonaniu pracy wzięłam pieska i zeszliśmy na dół by coś zjeść. Harrego nie było widać, co oznaczało, że jeszcze śpi. Wsypałam karmę Lokiemu a kiedy szczeniaczek zajadał się ja postanowiłam zrobić naleśniki. Wyjęłam odpowiednie produkty i zabrałam się do pracy. Śniadanie było gotowe po 30 minutach wystarczyło pójść po brata. Pobiegłam na górę i wpadłam bez pukanie do pokoju. Styles oczywiście spał w najlepsze i nawet nie ruszyło go moje wejście. Po cichu wdrapałam się na łóżko chłopaka i zaczęłam skakać i krzyczeć ‘’Harry wstawaj są święta!’’

Po chwili poczułam, że Harry łapie mnie za nogi i ciągnie do siebie, przez, co upadłam na łóżko. Korzystając z okazji zaczął mnie łaskotać. Darłam się i śmiałam aż miałam w oczach łzy.

-Harry przestań! – krzyczałam śmiejąc się.

-To jest twoja kara za to, że mnie obudziłaś – powiedział śmiejąc się.

-Już nie mam siły! – wrzeszczałam.

-Dobra przestanę, bo sąsiedzi pomyślą, że się nad tobą znęcam – rzekł a po chwili poczułam, że żyję.

-Właśnie to robiłeś – odpowiedziałam, wstałam nadal śmiejąc się.

-Postaram się już tego nie robić – uśmiechnął się.

-Przyszłam, bo zrobiłam śniadanie – oznajmiłam powód przyjścia.

-Zaraz zejdę daj mi 5 minut

-Okej czekam na dole – wyszłam z pokoju. Schodząc poprawiłam włosy, bo mi się rozczochrały. Weszłam do pokoju, usiadłam na krześle i zaczęłam jeść. Zaraz dołączył do mnie Harry.

-Dzwonił do ciebie Paul? – zapytał.

-Nie a po co miałby dzwonić?

-To ci nie mówił? Od razu po Sylwestrze nagrywamy teledysk do Night Changes - oznajmił.

-W nowy rok? – zapytałam zdziwiona.

-Niestety

-Ehh no dobra, to chłopaki, kiedy wracają?

-Za trzy dni – oznajmił.

-To cudownie! Stęskniłam się za nimi – ucieszyłam się na myśl, że Liam, Lucy, Niall, Louis i Zayn wracają.

-Dobrze będzie ich znów zobaczyć – uśmiechnął się.

-Zmieniając temat mama mówiła, kiedy mamy przyjechać? -zapytałam wkładając talerzyk i szklankę do zmywarki.

-Chciała żebyśmy przyjechali na 17:00 – powiedział.

-Spoko mamy jeszcze dużo czasu.

-Nom

Poszliśmy do salonu usiedliśmy na kanapie i włączyliśmy telewizor. Oglądaliśmy jakieś filmu i siedzieliśmy tak do 16:00. Kiedy wybiła ta godzina poszliśmy się szykować. Poszłam wziąć prysznic. Nie zajęło mi to długo. Wyszłam z kabiny, owinęłam się ręcznikiem i wyszłam do pokoju by naszykować ubrania. Po przeszukaniu szafy znalazłam idealny strój. Wróciłam do łazienki. Przebrałam się, pomalowałam i uczesałam. Powróciłam do pokoju i wybrałam odpowiednią biżuterię. Założyłam lity, przejrzałam się ostatni raz w lustrze i byłam gotowa. W tym samym momencie zapukał Harry.

-Proszę – powiedziałam i zaraz pojawił się brat.

-Pomożesz mi z krawatem? – zapytał.

-Jasne – podeszłam do niego i poprawiłam mu krawat. Ubrany był w białą koszulę i czarne rurki.

-Dziękuje – uśmiechnął się.

-Proszę – puściłam mu oczko.

-Jedziemy? – zapytał.

-Tak – zeszliśmy na dół, zapakowałam najpotrzebniejsze rzeczy do torebki. Założyłam płaszcz i byłam gotowa. Harry też się ubrał.

-Co zrobimy z Lokim? – zapytałam patrząc na pieska, który się drapał.

-Możemy go zabrać ze sobą – odpowiedział.

-Nie chcę go zostawiać samego, chodź Loki jedziesz z nami – wzięłam szczeniaczka na ręce i wyszliśmy. Wsiedliśmy do samochodu Harrego i ruszyliśmy. Gadaliśmy i zaraz byliśmy u rodziców. Wyszliśmy i poszliśmy do drzwi. Zapukaliśmy a zaraz otworzył nam tata.

-Cześć dzieci wejdźcie

-Cześć tato – powiedzieliśmy i weszliśmy. Zdjęliśmy kurtki. Od razu było czuć zapach karpia.

-Cześć mamo! – krzyknęłam wchodząc do salonu i postawiłam Lokiego na ziemi.

-Oo Nathalie, Harry już jesteście? – zapytała mama wychodząc z kuchni.

-Przed chwilą przyjechaliśmy – rzekł Harry.

-Rozgośćcie się zaraz zaczniemy – dopowiedział tata.

-Nie będzie wam przeszkadzało, że zabrałam ze sobą Loki’ego? – zapytałam.

-Oczywiście, że nie – mama posłała mi szeroki uśmiech.

Po kilku minutach zaczęliśmy uroczystość. Tata, jako głowa rodziny wziął opłatek, rozdał nam i zaczęliśmy składać sobie życzenia. W tle leciały świąteczne piosenki, przez co stworzył się cudowny klimat. Po złożeniu życzeń zasiedliśmy do stołu. Rozmawialiśmy delektując się potrawami, które przygotowała mama. Kiedy nagle usłyszeliśmy dzwonek do drzwi.

-Kto to może być? – zapytał tata.

-Zaraz się przekonamy – mama wstała i poszła do drzwi. Usłyszałam żeński głos a po chwili pojawiła się ona. Nie chciałam jej widzieć, ale przecież było to oczywiste, że przyjedzie.

-Cześć przepraszam za spóźnienie, ale samolot się spóźnił – rzekła zajmując miejsce.

-Szkoda, że w ogóle przyleciał – powiedziałam cicho.

-Coś mówiłaś? – zapytał tata.

-Nie po prostu bardzo się cieszę, że Bella przyleciała – odpowiedziałam z sarkazmem.

-Nathalie…. – zaczęła mama.

-Mamo nic się nie stało – powiedziała Bella.

Nie miałam ochoty siedzieć przy jednym stole z nią, więc wstałam, wzięłam Loki’ego i poszłam na górę. Poszłam do byłego pokoju Harrego. Stały tam różne pudła. Postawiłam pieska na ziemi i podeszłam do kartonów. Kucnęłam przy jednym. Na tyle było napisane moje imię. Otworzyłam je a w nim były moje zabawki z dzieciństwa, jak i zdjęcia. Wyjęłam je i każdemu przyglądałam się bardzo uważnie.

-O tu jesteś – odwróciłam się i zobaczyłam Harrego. Podszedł do mnie i kucnął. –Co oglądasz? – zapytał.

-Zdjęcia z dzieciństwa, ty też na nich jesteś – odpowiedziałam uśmiechając się.

-Naprawdę? Pokarz – podałam mu kilka zdjęć, na których był.

-Na tym zdjęciu wyglądasz słodko – rzekłam pokazując mu jedno ze zdjęć jak był mały i jadł kaszkę.

-Nie sądzę – zaśmiał się.

-Harry, Nathalie zejdźcie na dół chcemy otwierać prezent – powiedział tata wchodząc do pokoju.

-Już idziemy – odpowiedział Harry.

-Czekamy na was – tata wyszedł.

Odłożyłam zdjęcia na miejsca, wzięłam mojego pieska i razem z Harrym zeszliśmy na dół. Usiedliśmy na kanapie.

-To może my zaczniemy – powiedział Harry.

-Dobrze – odpowiedziała mama.

-Mamy dla was prezent – zaczęłam. –Mamy, nadzieje, że będzie się podobał. – Harry podał rodzicom paczkę.

-I jak? – zapytał Harry.

-O boże dzieci dziękujemy wam – rzekła mama. Daliśmy im nasze zdjęcie, które zrobiliśmy w LA i bilety na Florydę.

-Mamy nadzieję, że będziecie się dobrze bawić – odpowiedział Harry.

-Jesteście kochani dziękujemy – rodzice przytulili nas.

Odpakowaliśmy resztę prezentów. Dostałam nowy telefon od Harrego, który był nieziemski. I od rodziców śliczną sukienkę i do tego cudowne buty. U rodziców siedzieliśmy do 21 i postanowiliśmy się zbierać do domu. Ubraliśmy się, wzięliśmy prezenty jak i Lokiego i pożegnaliśmy się z rodzicami. Całą drogę rozmawialiśmy, że po 10 minutach byliśmy na miejscu. Byłam nieźle zmęczona, że od razu poszłam na górę wzięłam prysznic, przebrałam się w piżamę, położyłam się do łóżka i zasnęłam.

-----------------------------------------------

Rozdział 34

Rozdział 33

Otworzyłam oczy i zobaczyłam obok mnie Lokiego, który kiedy mnie zobaczył zaczął mnie lizać. Ten szczeniaczek dawał mi tyle radości. Po krótkiej zabawie usłyszał pukanie.

-Proszę – powiedziałam a po chwili w drzwiach zobaczyłam Harrego.

-Usłyszałem twój śmiech, więc zajrzałem – rzekł siadając na moje łóżko.

-Przed chwilą się obudziłam – odpowiedziałam.

-To dobrze, bo właśnie miałem cię wołać na śniadanie – powiedział głaszcząc Lokiego.

-Zaraz zejdę

-Okej jak coś to jestem na dole – Harry wstał i wyszedł z pokoju. Wstałam z łóżka i poszłam do szafy wybierając ubrania na dziś. Wzięłam ubrania i poszłam do łazienki. Wzięłam prysznic, wysuszyłam ciało, ubrałam się, pomalowałam i rozczesałam włosy. Kiedy wyszłam wzięłam Lokiego na ręce i zeszliśmy na dół. Skierowałam się do kuchni gdzie był Harry. Nasypałam do miski jedzenie dla pieska a później zasiadłam do stołu.

-Co powiesz gdybyśmy dziś kupili i ubrali choinkę? – zapytał Harry.

-To świetny pomysł – odpowiedziałam pełną buzią.

-To po śniadaniu pojedziemy po choinkę

-Okej – kiedy zjedliśmy ubraliśmy się ciepło i pojechaliśmy Harrego samochodem po choinkę. Chodziliśmy po różnych sklepach szukając idealnej choinki.

-Harry patrz – powiedziałam pokazując na piękną choinkę, którą ujrzałam.

-Jest piękna

-O tak –

-Bierzemy – zapłaciliśmy, zapakowaliśmy naszą zdobycz i szczęśliwi wróciliśmy do domu. Po drodze kupiliśmy bombki, łańcuchy, gwiazdę i dużo lampek. Weszliśmy do domu, włączyliśmy muzykę i od razu zabraliśmy się za ubieranie naszej choinki. Wspólnie po dwóch godzinach nasza choinka była ubrana. Zostało jeszcze założyć złotą gwiazdę.

-Jak my mamy założyć tą gwiazdę? –zapytałam.

-Wskakuj na ramiona – powiedział Harry i kucnął.

-Ty chyba zwariowałeś – rzekłam przestraszona.

-Mówię poważ no wskakuj

-Nie jestem do tego pomysłu przekonana

-Nathalie proszę cię nic mi się nie stanie

-Jesteś pewny?

-Tak

-Niech ci będzie

Wdrapałam się na Harrego ramiona a on powoli wstał. Bałam się, że zaraz spadnę albo, że zrobię Harremu jakąś krzywdę.

-Podaj mi gwiazdę – powiedziałam.

-Proszę - kiedy dostałam to co chciałam wychyliłam się i zaraz gwiazda była na czubku naszej choinki.

-Możesz mnie postawić – rzekłam.

-Okej – Harry powoli kucnął a ja zeskoczyłam na podłogę. Przyjrzałam się naszej choince. Była piękna. Wyjęłam telefon zrobiłam jej zdjęcie i dodałam na strony społecznościowe z podpisem ‘’ Ubieranie choinki z braciszkiem uważam za zakończone.’’ Potem ubraliśmy się ciepło i ozdobiliśmy też dom. Kiedy poprawiałam małe szczegóły poczułam, że dostaje kulką śniegu. Odwróciłam się i zobaczyłam Harrego, który udawał, że nic się nie stało.

-Wojna? – zapytałam zabrałam śniegu do ręki i ulepiłam kulkę, którą szybko rzuciłam z brata. Ganialiśmy się po całym ogródku rzucając się śniegiem. Bawiliśmy się jak małe dzieci. Poczułam się tak jak w dzieciństwie. Zawsze w zimę chodziliśmy po Lucy i we trójkę rzucaliśmy się śniegiem. Uśmiechnęłam się do siebie, kiedy przypomniałam sobie czasy dzieciństwa.

-Co tak się uśmiechasz? – zapytał, kiedy siedzieliśmy na śniegu.

-Przypomniało mi się dzieciństwo – odpowiedziałam nie przestając się uśmiechać.

-Fajnie było wtedy, kiedy byliśmy mali – Harry też się uśmiechał.

-O tak, a właśnie przy okazji, że tak sobie gadamy to, co do Sylwestra, może do nas dołączyć jeszcze jedna osoba? – zapytałam przypominając sobie o Sydney.

-A, co to za osoba?

-Sydney Sierota może jej nie pamiętasz, ale jest to moja i Lucy przyjaciółka. W dzieciństwie wyjechała i niedawno się z nią spotkałam.

-Jasne niech wpada im więcej osób tym lepiej – uśmiechnął się a ja razem z nim.

-No to super

-A nie wiesz może czy ma chłopaka? – zapytał.

-Nie nie wiem, ale mam nadzieję, że nie będziesz tak za nią latał hmm? – zapytałam.

-Ja latał? Chyba raczej na odwrót – zaśmiałam się, kiedy to usłyszałam.

-Trzymam cię za słowo

-Okej

-Harry wracamy do domu? Tyłek mi już przymarzł do śniegu – powiedziałam.

-Jasne – wstaliśmy i poszliśmy do domu. Przebraliśmy się w suche ubrania, zrobiliśmy gorącej herbaty i poszliśmy do salonu.

-Dzwonili może do ciebie chłopaki? – zapytał Harry.

-Wczoraj rozmawiałam z Liam’em a tak to nikt nie dzwonił a do ciebie?

-Do mnie też nie

-Dziwne, może o nas zapomnieli?

-My też nie dzwońmy zobaczymy, kto, za kim pierwszy zatęskni – rzekł Harry.

-Masz rację – kiedy tak siedzieliśmy przypomniałam sobie, że Amy ma dla mnie niespodziankę. –Wiesz ja pojadę do Amy prosiła mnie żebym do niej przyjechała jak wrócimy – powiedziałam wstając.

-Spoko pozdrów ją – rzekł.

-Okej – ubrałam się ciepło. Wzięłam torebkę i kluczyki. –Pa! – krzyknęłam wychodząc. Poszłam do garażu. Wsiadłam do mojego samochodu i ruszyłam. Z pomocą GPS’a dojechałam po 20 minutach. Wysiadłam i skierowałam się do drzwi. Zapukałam i czekałam aż ktoś otworzy. Nie czekałam długo i zaraz w drzwiach pojawiła się postać Amy.

-Nathalie cześć – przytuliłyśmy się na powitanie.

-Cześć – powiedziałam uśmiechając się. Amy wpuściła mnie do środka. Rozebrałam się i weszliśmy do salonu.

-Kiedy wróciłaś? – zapytała, kiedy usiedliśmy.

-Dwa dni temu - odpowiedziałam.

-Cieszę się, że mnie odwiedziłaś – powiedziała.

-Ja też – uśmiechnęłam się przyjaźnie.

-A właśnie skoro jesteś pokarzę ci twoją niespodziankę – oznajmiła.

-Już nie mogę się doczekać

-To wstawaj jedziemy do twojej niespodzianki – wstała.

-Jak to? – zapytałam dziwiąc się.

-Nie dziw się tylko chodź

-Okej – ubrałyśmy się, wyszłyśmy, wsiedliśmy do mojego samochodu i ruszyłyśmy w drogę. Amy cały czas mówiła mi gdzie mam jechać. W końcu dojechaliśmy na miejsce. Wysiadłyśmy i szliśmy między budynkami. –Daleko jeszcze? – zapytałam.

-Już jesteśmy – oznajmiła. Byłyśmy w miejscu gdzie ostatnio odbywały się wyścigi.

-I gdzie ta niespodzianka? – zapytałam.

-Właśnie do ciebie jedzie – pokazała, odwróciłam się i w oddali zobaczyłam pędzący samochód. Cofnęłam się trochę, bo bałam się, że zaraz mnie rozjedzie. Po chwili samochód stał koło nas a z niego wyszedł Martin. Był czerwony i nie powiem spodobał mi się. 

-Cześć dziewczyny – powiedział i przywitał się z nami buziakiem w polik.

-Cześć – odpowiedziałam nadal nie rozumiejąc, o co chodzi z tą niespodzianką.

-I, co Nathalie podoba ci się samochód? – zapytał.

-Podoba, ale co to ma do rzeczy?

-Nathalie to twój samochód – powiedziała Amy stając obok mnie.

-Jak to mój? –zapytałam zszokowana.

-Razem z ekipą pomyśleliśmy, że skoro będziesz się ścigać to potrzebny ci jakiś wypasiony samochód – zaczeła.

-Więc po ostatnim wyścigu złożyliśmy się i zakupiliśmy to cacuszko – dopowiedział Martin.

-Ten samochód jest mój? – zapytałam oglądając go ze łzami w oczach.

-Tylko twój – rzekła Amy.

-Boże jest taki piękny dziękuje wam – powiedziałam przytulając Amy a potem Martina. Bardzo się z nim jak i z resztą ekipy zakolegowałam. Byli dla mnie mili i naprawdę byli fajnymi ludźmi.

-Nie ma, za co – powiedziała Amy.

-No to Nathalie wsiadaj i przejedź się – rzekł Martin.

-Okej – odpowiedziałam, Martin rzucił mi klucze.

-Tylko tak jak byś się ścigała – dopowiedział.

-Nie ma sprawy – uśmiechnęłam się. Wsiadłam do samochodu, odpaliłam samochód. Kiedy usłyszałam ryk samochodu, kiedy dodawałam gazu poczułam adrenalinę we krwi. Jeździłam z maksymalną szybkością a na zakrętach wchodziłam bez problemu. Pokochałam ten samochód i wiedziałam, że będziemy razem współpracować. Jeździłam sobie tak 15 minut mogłabym więcej, ale nie chciałam żeby Amy i Martin tak na mnie czekali. Kiedy zatrzymałam samochód wysiadłam. Amy i Martin bili mi brawo. Ukłoniłam się teatralnie i zaśmiałam się.

-Jeżeli będziesz tak jeździć na wyścigach to na pewno wygrasz – rzekł Martin.

-Martin ma rację – powiedziała Amy.

-Myślę, że razem z tym samochodem będziemy współpracować – ciągle patrzyłam się na mój nowy nabytek.

-Za cztery miesiące w końcu pokażesz, na co cie stać – oznajmiła Amy.

-Boję się tego wyścigu – powiedziałam.

-Nie przesadzaj dasz sobie radę, jeździsz fantastycznie, więc nie widzę żadnych problemów – rzekł Martin.

-Nati początki są zwykle trudne, ale później się przyzwyczaisz – Amy stanęła obok mnie.

-Jak chcesz możemy na próbę się pościgać – oznajmił Martin.

-Nie jestem pewna – powiedziałam niezbyt przekonana.

-Zobaczysz jak ci idzie spróbuj – zachęcał mnie.

-No dobra, ale gdzie masz samochód? – zapytałam.

-Spokojnie tu są nasze samochody – odpowiedział i pobiegł do garażu. Po chwili wyjechał swoim samochodem. Skromnie mówiąc mój był lepszy. Ustawiliśmy się na lini startu. Amy machnęła ręką, co oznaczało, że mamy ruszać. Nie czekając ani chwili mocno wcisnęłam gaz. Jechaliśmy razem z Martinem równo, ale to ja byłam szybsza. Nim się obejrzałam byliśmy na mecie. Wysiedliśmy z samochodu czekając na wynik.

-I jak? – zapytał Martin.

-Jechaliście równo nawet do samej mety, ale to Nathalie wygrała – powiedziała a ja zaczęłam się cieszyć jak głupie dziecko.

-Wygrałam – rzekłam kierując się w stronę Martina.

-Następnym razem przegrasz – powiedział.

-Zobaczymy – uśmiechnęłam się.

-Musze już wracać – oznajmiła przerażona Amy.

-Coś się stało? – zapytał Martin.

-Nic po prostu musze już wracać – jej ręce trzęsły się, co mnie niepokoiło.

-Na pewno? – zapytałam.

-Tak – odpowiedziała niepewnie.

-No dobrze odwiozę cię – powiedziałam.

-To chodźmy już

-Okej

-Nathalie nie martw się samochód będzie stał w garażu z naszymi samochodami – powiedział Martin.

-Dzięki – podałam mu kluczyki ostatni raz spojrzałam na moje autko, pożegnałyśmy się z chłopakiem i ruszyłyśmy do samochodu. Amy nawet biegła. Naprawdę nie wiedziałam, co się dzieje. Amy nie chciała nic powiedzieć, ale ja czułam, że coś jest nie tak. Wsiadłyśmy do samochodu i ruszyłyśmy. Całą drogę powrotną milczałyśmy. Przyjaciółka nerwowo patrzyła przez okno. Kiedy już dojechałyśmy Amy wysiadła jak poparzona.

-Amy wszytko w porządku? – zapytałam wysiadając.

-Tak Nathalie jedź już – rozglądała się nerwowo.

-Co się stało? –zapytałam łapiąc ją za ręce.

-Nathalie jedź już tak będzie dla ciebie lepiej proszę – wpychała mnie do samochodu.

-Nie jestem tego taka pewna

-Nathalie jedź! – krzyknęła wsiadłam do samochodu Amy zamknęła drzwi. Zrezygnowałam, odpaliłam silnik i ruszyłam powoli z podjazdu. Cały czas o niej myślałam. Przypomniała mi się nasza ostatnia rozmowa jakiś mężczyzna krzyczał. Może ktoś ją bije? Już sama nie wiem. Całą drogę myślałam o przyjaciółce. Kiedy weszłam do domu rozebrałam się i poszłam do kuchni. Harrego nie było, ale na stole leżała karteczka. Wzięłam ją do ręki i przeczytałam. ‘’Pojechałem kupić prezenty jakby cos się działo dzwoń. Harry’’

On to jak zwykle się martiwi – pomyślałam nalałam sobie soku i poszłam na górę do Lokiego. Kiedy otworzyłam drzwi do swojego pokoju Loki podbiegł do mnie i zaczął szczekać. Zaśmiałam się wzięłam go na ręce i ucałowałam. Zżyłam się z tym psiakiem i modliłam się, aby nikt nie dzwonił w jego sprawie. Włączyłam moją wieżę stereo włożyłam tam płytę, na której miałam zgrane fajne piosenki w tym 1D. Wzięłam Lokiego na łóżko i zaczęłam się z nim bawić, kiedy usłyszałam dźwięk mojego telefonu. Wzięłam go do ręki. Lucy napisałam do mnie smsa.

‘’Co powiesz na Skype :D ‘’

Odpisałam :

‘’Bardzo chętnie :*’’

Wzięłam laptopa na łóżko. Włączyłam Skype i akurat, kiedy miałam do niej zadzwonić ona sama to zrobiła. Odebrałam a po drugiej stronie zobaczyłam uśmiechniętą Lucy.

-Cześć Nati – powiedziała ciesząc się.

-No hej cieszę się, że cię widzę – rzekłam.

-Ohh uwierz ja też stęskniłam się za tobą

-Ja też, opowiadaj jak tam u rodziny Zayn’a? – zapytałam.

-Nati jego rodzina to najsympatyczniejsi ludzie, jakich poznałam – rozmarzyła się.

-A nie mówiłam, że będzie dobrze

-No mówiłaś mówiłaś

-Co robicie? – zapytałam, kiedy usłyszałam odgłos wymiotowania. –Co to było?

-Zayna złapała grypa żołądkowa – powiedziała

-Biedny

-Nathalie ja już musze kończyć – zaczęła.

-Okej

-Zadzwonię jeszcze

-Nie ma sprawy

-Pa Nathalie

-Pa Lucy – rozłączyłam się, zamknęłam laptopa i leżałam z Lokim na łóżku nudząc się. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam.

---------------------------------------------

Rozdział 33

Rozdział 32

Obudziłam się słysząc dźwięk budzika, który nastawiłam. Wyłączyłam go, przeciągnęłam się i wstałam. Poszłam do łazienki biorąc ubrania. Wzięłam prysznic, wysuszyłam ciało, ubrałam się, pomalowałam, uczesałam i byłam gotowa. Dziś miałam zamiar pójść na zakupy świąteczne. Już miałam plan, co kupić każdemu. Poszłam do kuchni i zabrałam się za śniadanie. Harry jeszcze spał i niech śpi dobrze mu to zrobi. Zjadłam płatki, talerzyk włożyłam do zmywarki. Wzięłam do reki kartkę i długopis. Napisałam wiadomość Harremu, że wychodzę. Założyłam kurtkę, buty, czapkę, rękawiczki i byłam gotowa. Wzięłam jeszcze torebkę i wyszłam. Poszłam do garażu gdzie stały dwa samochody. Jeden mój a drugi Harrego. Zajęłam miejsce przy kierownicy. Położyłam torebkę na siedzeniu pasażera. Zapięłam pasy i odpaliłam samochód. Wyjechałam z garażu i ruszyłam w stronę centrum handlowego. Dojechałam na miejsce po 20 minutach. Wysiadłam wzięłam torebkę i zablokowałam samochód. Każdy sklep był już udekorowany w ozdoby świąteczne. Uśmiechnęłam się widząc dużą, piękną choinkę. Tak bardzo nie mogłam się doczekać świąt.

Przeszłam każdy sklep w poszukiwaniu idealnego prezentu świątecznego. I tak po trzech godzinach byłam obładowana w prezenty. Poszłam do kawiarenki. Opadłam zmęczona na krzesło i wypuściłam ciężko powietrze z ust. Zamówiłam cappuccino i ciastko. Po 10 minutach dostałam swoje zamówienie.

-Nathalie? –usłyszałam kobiecy głos. Spojrzałam w górę i zobaczyłam dziewczynę. Była ona chyba w moim wieku. Kogoś mi przypominała, ale nie wiedziałam, kogo.

-Przepraszam znamy się? – zapytałam zagubiona.

-Nie poznajesz mnie? – zapytała.

-Nie bardzo – powiedziałam.

-To ja ci przypomnę. Chodziłyśmy razem do podstawówki, ale wyjechałam. Ostatni raz widziałyśmy się w moje urodziny – powiedziała, a ja zamarłam.

-Sydney? – zapytałam zdziwiona.

-We własnej osobie –powiedziała uśmiechając się.

-Boże nie poznałam cię – wstałam i przytuliłyśmy się. Byłam taka szczęśliwa, że mogłam ją w końcu zobaczyć.

-Też się cieszę, że cię widzę – rzekła śmiejąc się.

-Jezu jak się za tobą stęskniłyśmy – odpowiedziałam szczęśliwa.

-Ja też Nathalie – uśmiech nie znikał jej z twarzy. Usiadłyśmy.

-Co ty tu robisz? – zapytałam pijąc cappuccino.

-Robię właśnie zakupy świąteczne i widzę, że ty też – zaśmiała się widząc tyle zakupów.

-No tak – zaśmiałam się.

-Czym się zajmujesz? – zapytała.

-Jestem stylistką, a ty?

-Słyszałaś może o zespole Echosmitch? – zapytała

-No coś o nim słyszałam, a co?

-No to właśnie w nim śpiewam – rzekła a mnie zamurowało.

-Żartujesz – powiedziałam zdziwiona.

-Nie – zaśmiała się widząc moją reakcję.

-Serio? – dopytałam

-Serio – powiedziała śmiejąc się.

-Jestem w szoku

-To nie bądź

-Powiedz mi jak to się stało –rzekłam zaciekawiona.

-Któregoś dnia razem z braćmi wpadliśmy na pomysł by nagrać piosenkę. Wybraliśmy odpowiedni utwór i wrzuciliśmy go do Internetu. Kilka miesięcy później zadzwoniła do nas wytwórnia i powiedzieli, że są nami zainteresowani. Byliśmy szczęśliwi. Po kilku spotkaniach powstało Echosmitch – zakończyła.

-Musisz być szczęśliwa – powiedziałam.

-Muzyka to całe moje życie –uśmiechnęła się.

-Zmienię temat. Co robisz w Sylwestra? - zapytałam

-Wiesz jeszcze sama nie wiem może posiedzę domu.

-To już wiesz

-Co? – zapytała zdziwiona.

-Zapraszam cię do mnie na Sylwestra – rzekłam uśmiechając się

-Jak to?

-Urządzamy imprezę na której będzie Lucy,mój brat, i chłopaki – powiedziałam.

-Z 1D? –zapytała.

-Tak, są moimi przyjaciółmi a Liam jest moim chłopakiem – odpowiedziałam.

-No nie wiem – westchnęła.

-Sydney zgódź się będzie fajnie – poprosiłam.

-No dobra zgadzam się

-No to się cieszę – powiedziałam uśmiechając się.

Porozmawiałyśmy jeszcze godzinę, kiedy musiałam się zbierać.

-Sydney ja się już zbieram mam jeszcze coś do załatwienia – powiedziałam wstając.

-Ja też miałam to powiedzieć – zaśmiała się a ja z nią.

Wymieniłyśmy się numerami, pożegnałyśmy się i poszłyśmy w swoje strony. Zakupy włożyłam do bagażnika. Wsiadłam do samochodu i ruszyłam do najlepszego sklepu z zabawkami w Londynie. Po 10 minutach dojechałam. Weszłam do środka. Kupiłam mnóstwo zabawek. Pewnie zapytacie, po co mi. Otóż mam zamiar pojechać do domu dziecka i podarować dzieciom te zabawki. Poprosiłam sprzedawczynię, żeby ktoś te zabawki przewiózł do domu dziecka, ponieważ ja nie mam miejsca w samochodzie. Sprzedawczyni powiedziała, że nie ma problemu i że zaraz kogoś tam wyśle. Zapłaciłam, podziękowałam i wyszłam. Wsiadłam do samochodu i ruszyłam za busem w stronę domu dziecka. Po 15 minutach byliśmy na miejscu. Wysiadłam i razem z kierowcą zaczęliśmy wnosić prezenty. Kiedy prezenty były już w dużym worku zapłaciłam kierowcy za przejazd. Przywitałam się z dyrektorką domu i razem poszliśmy na salę gdzie wszystkie dzieci akurat siedziały. Najpierw weszła pani dyrektor a ja w tym czasie, kiedy ona była w środku ja włożyłam czapkę Świętego Mikołaja. Po chwili usłyszałam swoje imię. Weszłam. Przywitałam się z dziećmi.

-Mikołaj powiedział mi, że mieszkają tu bardzo grzeczne i kochane dzieci. Poprosił żeby wam coś przekazała – kiedy to powiedziałam do Sali wszedł starszy pan ciągnący wielki worek z prezentami. Dzieci zaczęły klaskać w dłonie i cieszyć się. Rozdałam każdemu dziecku po prezencie. Kiedy widziałam w ich oczach radość z prezentu robiło mi się cieplej na sercu. Każdego przytuliłam i wycałowałam. Razem z dziećmi ustawiliśmy się do zdjęcia, które zrobiła pani dyrektor z mojego telefonu. Posiedziałam jeszcze z maluchami pół godziny i musiałam już iść. Pożegnałam się z dziećmi i wyszłam do samochodu. Przechodząc usłyszałam skamlenie psa. Odwróciłam głowę i zauważyłam małego szczeniaczka. Był przytulony do drzewa. Podeszłam do niego bliżej.

-Co się stało piesku? – zapytałam i pogłaskałam szczeniaczka. Na jego łapie zauważyłam krew. Nie czekając chwili wzięłam pieska na ręce i postanowiłam zawieźć go do weterynarza. Szczeniaczek całą drogę trząsł się. Po 19 minutach dojechaliśmy na miejsce. Wzięłam psa i weszliśmy do środka. Nie musiałam długo czekać i po 5 minutach byliśmy już w środku. Doktor opatrzył rany.

-Dobrze, że go pani zauważyła, bo po 20 minutach by już nie żył – powiedział zdejmując gumowe rękawiczki.

-A, co mu było? – zapytałam głaszcząc pieska.

-Moim zdaniem zgubił się, został pogryziony. Niech pani zobaczy, jaki jest wychudzony – rzekł a ja patrzyłam się na niego.

-Biedactwo – odpowiedziałam.

-Dobrze by było gdyby się pani nim zajęła

-I tak zrobię, dziękuje – wyszliśmy i pojechaliśmy do sklepu po różne rzeczy dla mojego nowego pieska. Zrobiłam odpowiednie zakupy i mogliśmy w końcu wrócić do domu. Kiedy weszłam do środka Stylesa nie było widać. Przyniosłam wszystko, co było w samochodzie. Zdjęłam kurtkę, buty idt.

Opadłam zmęczona na kanapę biorąc na kolana pieska. Był śliczny. Miałam jeden problem. Nie wiedziałam jak go nazwać.

-Jak cię tu nazwać – zaczęłam się zastanawiać.

-Boże, co za durne loki – usłyszałam głos Harrego, który właśnie schodził ze schodów.

-Już wiem będziesz się wabił Loki – powiedziałam do pieska, który zaraz mnie polizał. Zaśmiałam się.

-Do, kogo ty mówisz? – zapytał Harry.

-A do niego – rzekłam i pokazałam pieska.

-Skąd go masz? – zapytał siadając obok mnie i głaszcząc Lokiego.

-Znalazłam przy drzewie – odpowiedziałam głaszcząc mojego nowego przyjaciela.

-A, co jeśli ktoś go szuka? –zapytał no tak Nathalie o tym nawet nie pomyślała.

-Ale już go pokochałam – jęknęłam smutna.

-Wiem siostrzyczko, ale nie tylko ty go kochasz. Może ktoś go szuka.

-Masz racje – powiedziałam smutna. Nie pomyślałam o tym, że mój mały Loki ma pewnie gdzieś swój dom i jego właściciele go szukają.

-Wiesz, co mam pomysł – powiedział.

-Jaki? – zapytałam.

-Wywieśmy ogłoszenie, że znalazłaś psa a jeżeli nie wiem przez miesiąc nikt nie zadzwoni będzie twój – powiedział.

-Okej niech ci będzie – powiedziałam.

Poszliśmy na górę wdrukowaliśmy dużo ogłoszeń i poszliśmy je wywieszać. Jeździliśmy po okolicy i wywiesiliśmy wszystkie ogłoszenia. Zmarznięci wróciliśmy do domu. Zrobiliśmy obiad, zjedliśmy potem posprzątaliśmy. Dałam jeść Lokiemu, a kiedy zjadł poszłam z nim na górę. Ułożyłam go w jego kojcu i zasnął. Wyszłam i poszłam do pokoju muzycznego. Wzięłam do ręki gitarę usiadłam na pufie i zaczęłam sobie grać. Przerwał mi telefon. Wyjęłam go z kieszeni a kiedy zobaczyłam, kto dzwoni na twarzy pojawił mi się uśmiech.

-Halo? – zapytałam.

-Cześć kochanie – po drugiej stronie, usłyszłam głos, Liama.

-Hej – powiedziałam uśmiechając się.

-Jak tam? Tęsknisz trochę za mną? Bo ja za tobą bardzo – usłyszałam.

-Jeszcze jak, już nie mogę się doczekać, kiedy cię zobaczę – uśmiechnęłam się.

-Ja ciebie też

-Co robisz? – zapytałam.

-Siedzę, nudzę się bez ciebie, a ty?

-Teraz to siedzę sobie przy gitarze

-Czyli przeszkadzam? – zapytał

-Ty? Nigdy – rzekłam

-Miło mi to słyszeć – zaśmiał się.

Pogadaliśmy jeszcze z godzinę. Kiedy skończyliśmy rozmawiać zeszłam na dół, do Harrego.

-Co robisz? – zapytałam.

-Siedzę i oglądam jakieś głupie filmy

-To dołączę się do ciebie, jeśli mogę – powiedziałam.

-Chodź tu do mnie, – kiedy usiadłam przytulił mnie. Nie powiem zdziwiło mnie to, ale też go przytuliłam. –Nie mogę się tobą nacieszyć – powiedział.

-Czemu? – zapytałam.

-Przez ten czas, kiedy cię nie było bardzo mi ciebie brakowało. Nie wiedziałem gdzie cię szukać.

-Miałam dużo szczęścia, bo gdyby nie ten telefon pewnie by mnie tu nie było – powiedziałam smutna.

-Ale jesteś i to jest najważniejsze. Jesteś dla mnie najważniejsza – rzekł a ja miałam w oczach łzy. Było mi smutno, kiedy pomyślałam, że mogłabym tam jeszcze być. W tym cholernym domu.

-Nie chcę już tam wracać prędzej bym się zabiła – odpowiedziałam pociągając nosem.

-Już nigdy więcej tam nie trafisz obiecuję ci to – kiedy poczuł, że chcę mi się płakać przytulił mnie mocniej. Jestem mu tak bardzo wdzięczna. Słowami nie da się tego opisać. Zrobił dla mnie bardzo dużo. Tyle mu zawdzięczam.

Kiedy już się uspokoiłam usnęłam.

------------------------------------------------------

Nowy bohater 

Sydney Sierota - 17 lat, śpiewa w zespole Echosmith. Jest miła i kochana. 

Rozdział 31

Wstaliśmy wcześnie, bo dziś wracamy do domów. Z jednej strony strasznie się cieszyłam, ale z drugiej musiałam pożegnać się na jakiś czas z Liamem. Poszłam do łazienki. Wzięłam prysznic, wysuszyłam ciało, ubrałam się, pomalowałam i uczesałam. Gotowa wyszłam. Po mnie do łazienki poszedł Liam. W tym czasie, kiedy on brał prysznic, ogarnęłam pokój i posprawdzałam czy wszystko jest spakowane. Po 15 minutach Liam wyszedł z łazienki.

-Gotowa? – zapytał.

-Tak – odpowiedziałam.

-No to możemy się zbierać – powiedział.

-Tak - powiedziałam. Ubraliśmy się, wzięliśmy walizki i wyszliśmy zamykając drzwi. Zeszliśmy na dół, gdzie czekała reszta.

-Hej – powiedziałam.

-Hej, gotowi? -zapytał Niall.

-Tak – powiedział Liam.

-No to możemy jechać – powiedział Louis.

Oddaliśmy klucze i wyszliśmy na dwór. Spakowaliśmy walizki do busa i wsiedliśmy. Po 15 minutach dojechaliśmy na lotnisko. Wysiedliśmy, wzięliśmy swoje walizki i weszliśmy do środka. Do samolotu zostało nam 10 minut, więc musieliśmy się pożegnać.

-Będzie mi ciebie brakować – powiedziała Lucy, podchodząc do mnie.

-Mi ciebie też – przytuliłyśmy się.

-Ale to tylko dwa tygodnie – powiedziała.

-Wiem – powiedziałam smutno.

-Wiesz, denerwuję się spotkaniem z Zayna rodziną – powiedziała.

-Czemu? – zapytałam.

-Bo boję się, że mnie nie zaakceptują – posmutniała.

-Lucy, nie rób sobie żartów, jesteś świetną dziewczyną jak można ciebie nie polubić, no proszę cię – powiedziałam. – Bądź sobą – dopowiedziałam, przytulając ją.

-Tak myślisz?

-Ja to wiem – zaśmiałam się i ona też.

-Dziękuje – powiedziała.

-Nie ma, za co.

-Lucy, my też chcemy się pożegnać – powiedział Louis.

-No już – powiedziała Lucy i odkleiłyśmy się od siebie.

-Nathalie nie szalej, bo za 14 dni się widzimy – powiedział Louis, kiedy się już przytulaliśmy.

-Pff, mów za siebie – powiedziałam.

-Będziemy tęsknić – powiedział.

-Ja też .

-To co widzimy się niedługo, nie? – zapytał, kiedy się już nie przytulaliśmy.

-No pewnie, że tak .

-No to do zobaczenia –powiedział.

-Do zobaczenia.

Pożegnałam się z każdym (no oprócz Harrego, bo wracamy razem) został mi tylko Liam. Podeszłam do niego i po prostu wtuliłam się w niego.

-To tylko dwa tygodnie – powiedział i przytulił mnie mocniej.

-Chyba aż.

-Zobaczysz, nim się obejrzysz, a znów będę z tobą – powiedział.

-Mam taką nadzieję.

-Nathalie, musimy już iść – powiedział Harry.

-Już idę – powiedziałam.

-Pamiętaj, że cię kocham– powiedział Liam.

-Ja ciebie też – powiedziałam.

Liam pocałował mnie w czoło. Wzięłam walizki do ręki i razem z Harrym zaczęliśmy iść w stronę odpraw. Cały czas patrzyłam na Liama i resztę. Machali nam. W końcu zniknęli mi z oczu. Zajęliśmy miejsca w samolocie z Harrym.

-Tak się cieszę, że wracamy – powiedział szczęśliwy Harry.

-Tak jak też – powiedziałam obojętnym głosem.

-Ej, co jest Nati? – zapytał Harry patrząc na mnie

-Nic – odpowiedziałam

-Wszystko okej? – zapytał

-Tak popsuto już tęsknie z resztą – powiedziałam

-Spokojnie zobaczysz ich za dwa tygodnie – powiedział

-Wiem

Dostałam smsa od Liama napisał, że już za mną tęskni i że mnie kocha. Odpisałam, że też tęsknie i go kocham. Po dwóch godzinach dolecieliśmy na miejsce. Wysiedliśmy i wzięliśmy walizki. Kiedy szliśmy z oddali zauważyłam rodziców. Puściłam walizki i pobiegłam w stronę rodziców.

-Nathalie – powiedziała mama i przytuliłyśmy się, kiedy do niech dobiegłam.

-Ale tęskniłam – powiedziałam

-My też – powiedział tata. Przytuliłam go. Zaraz doszedł do nas Harry i tak samo przywitał się z rodzicami. Tata wziął jedną moją walizkę chciał dwie, ale uparłam się, że je wezmę, chociaż jedną. Wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy w stronę mojego i Harrego domu. Całą drogę opowiadałam rodzicom, co robiliśmy. Słuchali mnie uważnie. Po 20 minutach dojechaliśmy na miejsce. Stęskniłam się za willą. Wzięłam walizki i weszliśmy do środka.

-Jak dobrze jest wrócić do domu – powiedziałam rozbierając się.

-Masz rację – powiedział Harry.

Poszliśmy do salonu, usiedliśmy na kanapie i rozmawialiśmy z rodzicami. Siedzieliśmy tak może do 21. Pożegnaliśmy się z rodzicami i opadłam na kanapę.

-Zmęczona? – zapytał Harry, który przyszedł z dwoma kubkami.

-Yhy – powiedziałam.

-Proszę to dla ciebie – powiedział i podał mi kubek. Usiadłam i wzięłam kubek.

-No nie, nie mów mi, że to kakao z piankami – powiedziałam

-We własnej osobie – powiedział uśmiechając się.

-Boże uwielbiam to – powiedziałam upijając łyk. Kochałam to picie. W dzieciństwie piłam tego bardzo dużo.

-Dobrze o tym wiem – powiedział i zaśmialiśmy się

Pogadaliśmy i o 23 postanowiliśmy się zbierać. Wzięliśmy swoje walizki i poszliśmy do swoich pokoi. Poszłam wziąć prysznic. Po prysznicu przebrałam się w piżamę. Poszłam do pokoju Harrego. Delikatnie zapukałam a kiedy usłyszałam ‘’proszę’’ weszłam.

-Coś się stało? – zapytał, kiedy weszłam

-Nie, po prostu przyszłam powiedzieć ci dobranoc

-A no to dobranoc – powiedział.

Wyszłam i poszłam do swojego pokoju. Tak bardzo za nim tęskniłam. Nie czekając ani chwili wskoczyłam na nie. Położyłam się przykrywając kołdrą po sam nos. Nie ma lepszego łóżka niż moje. Zobaczyłam, że dostałam smsa. Chyba domyślacie się, od kogo mógł być.

‘’Dobranoc księżniczko, kocham cię <3 ‘’

Uśmiechnęłam się czytając jego treść. Odpisałam.

‘’Ja ciebie też :* ‘‘

Popisaliśmy jeszcze trochę i zasnęłam.

-----------------------------------------------

Rozdział 31